Ministranci Parafii Św. Edwarda w Pruszkowie

Cykl Świętych

Spis życiorysów
29.03.2005 12:03:31

Święty Wojciech
Święta Agnieszka
Święty Dominik Savio
Święty Stanisław ze Szczepanowa
Święty Tomasz z Akwinu
Święty Maksymilian Maria Kolbe
Święty Franciszek z Asyżu
Święty bp Józef Sebastian Pelczar
Święta Urszula Ledóchowska
Święta s. Faustyna Kowalska
Święty Józef
Święty Ojciec Pio
Święty Mikołaj, biskup Miry
Święty Edward Wyznawca

Święty Wojciech
29.03.2005 12:02:59

Urodził się ok. 956r. w rodzinie Sławnika w Libicach (w Czechach). Św. Wojciech przez ojca był spokrewniony z cesarzem Ottonem III, przez matkę zaś z rodem Przemyślidów, a pośrednio z Bolesławem Chrobrym. Dziad Chrobrego, Bolesław Srogi był wujem Wojciecha. Pochodził z wielodzietnej rodziny, miał sześciu braci. Najściślej losy swe związał z bratem Radzimem, z którym wstąpił do klasztoru i poszedł do Prus.
Wojciech od wczesnego dzieciństwa przeznaczony był do stanu duchownego i dlatego wysłano go do szkoły katedralnej w Magdeburgu, gdzie arcybiskupem był Adalbert. Od niego Wojciech przejął imię podczas bierzmowania. Nauczycielem jego był Otryk, znany i ceniony na owe czasy teolog. W ten sposób zdobył wiedzę potrzebną do uzyskania święceń kapłańskich i sakry biskupiej. W 983r. św. Wojciech został powołany na biskupstwo w Pradze, jako następca pierwszego biskupa praskiego Dytmara. Rządy diecezją trwał do roku 988, kiedy to wybuchł konflikt między biskupem a ludnością Czech, w wyniku którego św. Wojciech opuścił Pragę i udał się do Rzymu. Ważnym wydarzeniem w jego życiu stało się wstąpienie do zakonu benedyktyńskiego w Rzymie na Adwentynie. Św. Wojciech przebywał tam od 989 do 992r., a 17 kwietnia 990r. złożył śluby zakonne. W 992r. powrócił ponownie do Czech, gdzie przebywał do początku 995r., który zakończył się nowym konfliktem oraz ponownym wygnaniem z Czech. W tej sytuacji papież, na prośbę św. Wojciecha zezwolił mu na pracę misyjną. Przed przybyciem do Polski św. Wojciech spędził pewien czas prawdopodobnie na Węgrzech, gdzie założył klasztor.
W 996r., mając 40 lat, przybył do Polski. Misja św. Wojciecha miała miejsce w 997r., została skierowana do Prus. Wobec tego, że Prusowie byli na etapie tworzenia nowego ustroju państwa, misja miała przyczynić się do tworzenia państwa chrześcijańskiego. Miała on również na celu zapewnienie spokoju na granicy pomorsko-pruskiej bez użycia wojska, rozładowanie napięcia na granicy Pomorza. Pierwszy etap podróży misyjnej św. Wojciecha prowadził z Gniezna do Gdańska. Prawdopodobnie odbył ją drogą lądową wzdłuż Wisły, przez Wyszogród, Świecie, Osiek, Skórcz, Starogard, Lubieszowo. Prawdopodobnie zatrzymywał się w Wyszogrodzie, w okolicach jeziora Jeżewo, we wsi Grabowo i Gorzędziej. Miejscem szczególnie związanym z podaniami o św. Wojciechu jest przedmieście Gdańska, noszące nazwę Świętego Wojciecha. Przybył tu wiosną 997r. i zaczął nawracać miejscową ludność na chrześcijaństwo. Wyjazd z Gdańska nastąpił w połowie kwietnia. Podróż morska trwała 2 dni. W skład misji wchodzili: biskup praski - św. Wojciech, jego przyrodni brat również zakonnik benedyktyński - Radzim Gaudenty i mało nam znany prawdopodobnie kapłan - Bogusz-Benedykt. Misja ta miała na celu nawracanie ludności Prus na chrześcijaństwo. Już w pierwszym dniu ich pobytu w Truso pojawiły się trudności. Miejscowych strażników portowych zaniepokoiła obecność obcych ludzi na wyspie. Św. Wojciech nie znając języka nie umiał się z nimi porozumieć. Następnego dnia (17 kwietnia 997r.) przed zgromadzoną na wiecu ludnością musiał on ujawnić swoje pochodzenie i zamiary. Wzywał ich do przyjęcia chrztu i wyjaśniał zasady wiary w jednego Boga. Przebieg spotkania miał charakter sądu. Zagrożono im, że jeżeli powrócą spotka ich kara śmierci. Jeszcze tej samej nocy św. Wojciech i jego towarzysze musieli opuścić Truso. Po 5 dniach pobytu na ziemi polskiej podjęli decyzję o ponownym powrocie do Prus. Następnego dnia rano, tj. 23 kwietnia wyruszyli w drogę. W czasie podróży, gdy odpoczywali w okolicy dzisiejszej wsi Święty Gaj zostali napadnięci przez uzbrojoną straż w czasie snu. Św. Wojciech zginął od ciosów włóczni, a jeden z Prusów odciął mu głowę. Ciało zostało zatopione w płynącej niedaleko rzece Dzierzgonce. Głowa św. Wojciecha została wbita na palu na drodze wiodącej z Polski do Prus jako ostrzeżenie dla wszystkich którzy odważyliby się lekceważyć prawa pruskie i wyroki wiecu.
Ciało i głowę św. Wojciecha wykupił od Prus za wielką sumę >pieniędzy Bolesław Chrobry. Relikwie św. Wojciecha zostały początkowo złożone w Trzemesznie, w klasztorze założonym prawdopodobnie przez samego św. Wojciecha. Następnie w związku z kanonizacją przeniesiono je do Gniezna.
Św. Wojciech jest jednym z głównych patronów Polski, należy do najpopularniejszych świętych w Polsce, a jego święto obchodzimy 23 kwietnia.

Święta Agnieszka
12.01.2005 18:43:38

Święta Agnieszka to jedna z najbardziej czczonych postaci w chrześcijańskiej starożytności. Tradycje, dane o życiu i męczeńskiej śmierci zostały uzupełnione przez liczne legendy.
Agnieszka urodziła się w Rzymie za panowania cesarza Dioklecjana. Pochodziła z bogatej, zacnej rodziny. W dziesiątym roku życia złożyła śluby czystości i poświęciła swe życie Bogu. Wyrosła na bardzo piękną dziewczynę, dlatego o jej względy starali się synowie znakomitych rodzin rzymskich. Wśród nich był syn starosty rzymskiego Semproniusza, który usilnie starał się o jej rękę. Agnieszka miała wtedy 12 lat i odmówiła adoratorowi tłumacząc, że dała słowo zacniejszemu oblubieńcowi. Mimo próśb jego rodziców, nie zgodziła się na małżeństwo. Semproniusz próbował ustalić, kto był jej wybrankiem. W trakcie poszukiwań dowiedział się, że Agnieszka jest chrześcijanką. Wykorzystał swoją urzędową władzę, aby zmusić ją do oddania pokłonu pogańskim bogom. Po licznych torturach i próbie zniesławienia została skazana na śmierć. Została ścięta 21 stycznia 304 roku, na stadionie Domicjana przy drodze Nomentańskiej. Był to jej dzień narodzin dla nieba. Na tym miejscu wystawiono później ku jej czci kościół (S.Agnese in Agone). Na miejscu, gdzie znajdował się Jej grób, cesarz Konstanty Wielki wystawił wspaniałą bazylikę. Relikwie św. Agnieszki umieszczone są przy wejściu do katakumb nazwanych jej imieniem.
W ikonografii Agnieszka przedstawiana jest w postaci modlitewnej, ubrana w tunikę i dalmatykę. Jej atrybutem są gołąbki oraz baranki – symbole niewinności i łagodności. Symbolika ta znajduje odbicie w jednym z najpiękniejszych obrzędów rzymskich. Co roku, 21 stycznia, w bazylice św. Agnieszki święci się dwa baranki, które potem składane są w darze papieżowi, a z których wełna służy do tkania paliuszy czyli wstęg z białymi i czerwonymi krzyżami. Paliusze te przechowuje się w grobowcu św. Piotra, a papież później wysyła je nowo mianowanym metropolitom Kościoła katolickiego, jako znak władzy Kościelnej.
Imię Agnieszka w języku łacińskim brzmi Agnes i wywodzi się od słowa agnus – baranek. Katalog świętych wymienia pod imieniem Agnieszka siedmiu świętych i siedmiu błogosławionych. O popularności tego imienia w Polsce świadczy fakt, że weszło ono zarówno do literatury, jak i do przysłów ludowych, np.: “Święta Agnieszka, wypuszcza skowronka z mieszka”, “Agnieszka łaskawa – wkrótce w polu zabawa”.

Święty Dominik Savio - Nasz Patron
11.12.2004 13:41:19

Święty Dominik Savio
– patron ministrantów

Żył w latach 1842-1857. Urodził się w pobliżu Turynu w wiosce Riva di Chieri - 2 kwietnia 1842 roku. Rodzicami jego byli: Karol Savio - rzemieślnik i Brygida Gajato - wiejska krawcowa. Chrzest święty dziecka odbył się tego samego dnia. Niebawem ojciec wraz z rodziną przeniósł się do wioski Murialdo. Dominik uczęszczał do szkółki prowadzonej przez miejscowego proboszcza, a potem do szkoły w Castelnuovo d`Asti. Dnia 8 kwietnia 1849 roku w samą Wielkanoc przyjął pierwszą Komunię Świętą. Ze strony księdza proboszcza był to akt wielkiej odwagi, gdyż w owych czasach panowało jeszcze przekonanie, że do sakramentów świętych - pokuty i ołtarza - należy dopuszczać w wieku znacznie późniejszym. O dojrzałości tegoż dziecka świadczą postanowienia, jakie z okazji tej uroczystości w swojej książeczce do nabożeństwa napisał:
1. będę często spowiadał się i komunikował, ilekroć mi na to zezwoli mój spowiednik;
2. będę święcił dzień święty;
3. moimi przyjaciółmi będą Jezus i Maryja;
4. raczej umrę niż zgrzeszę;
Kiedy Dominik miał zaledwie 5 lat już usługiwał do Mszy świętej. Bywało nieraz, że nie mając zegara, przychodził wcześnie do kościoła. Wtedy klęczał przed drzwiami, choć bywały deszcze i śnieżyce i modlił się. Do szkoły miał daleko. Musiał przemierzać w tą i z powrotem do 8 kilometrów drogi. Mimo tego był zawsze punktualny. Zapytany pewnego dnia, czy nie boi się chodzić sam tak daleko odpowiedział zdziwiony: "Nie jestem sam. Jest ze mną Najświętsza Maryja Panna i mój Anioł stróż". Św. Dominik Savio po generalnej spowiedzi i po Komunii Świętej napisał akt ofiarowania się Matce Bożej Niepokalanej i złożył go na jej ołtarzu: "Maryjo, ofiaruję Ci swoje serce. Spraw, aby zawsze było Twoim. Jezu i Maryjo bądźcie zawsze moimi przyjaciółmi. Błagam Was abym raczej umarł niż bym miał przez nieszczęście popełnić choć jeden grzech"

Dominik był prawdziwym aniołem opiekuńczym "oratorium". Bawił się z kolegami w czasie przerwy, lecz w pewnym momencie przerywał na krótką chwilę grę i prowadził chłopców do kościoła. Często nawiedzał Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie. Otrzymał dar kontemplacji, i inne nadprzyrodzone dary. Jego nauczycielem był św. Jan Bosco.

Późną jesienią 1856 roku Dominik zaczął odczuwać wysoką gorączkę. Święty Jan Bosco wezwał lekarza. Orzekł on chorobę płuc, bardzo już zaawansowaną. Kiedy Dominik żegnał św. Jana i kolegów ze łzami w oczach powiedział : "Ja, już tu nie wrócę" - tak też się stało. Męczył się jeszcze kilka miesięcy. Dnia 9 marca 1857 roku, zaopatrzony Sakramentami świętymi, kiedy ojciec czytał mu modlitwy o dobrą śmierć, chłopiec zawołał: "Do widzenia, ojcze! Do widzenia! O, jakie piękne rzeczy widzę!" i zmarł. W 1933 papież Pius XI nazwał go "małym świętym" i "gigantem ducha". W 1950 papież Pius XII ogłosił go błogosławionym, a 12 czerwca 1954 zaliczył Go do grona świętych.

Jego święto obchodzimy 9 marca. Jest On opiekunem Służby Liturgicznej

Święty Stanisław ze Szczepanowa, biskup i męczennik
29.04.2004 20:40:00

Przez wieki otoczony największą czcią spośród wszystkich polskich świętych, jest równocześnie jedną z najbardziej kontrowersyjnych postaci naszych dziejów. Od stu lat trwają gwałtowne spory historyków dotyczące okoliczności jego śmierci. Niestety, brakuje wiarygodnych źródeł bliżej przedstawiających te wydarzenia. Również o życiu świętego wiemy bardzo niewiele.
Jak podają tradycyjne źródła, Stanisław urodził się w Szczepanowie niedaleko Bochni, w rycerskim rodzie Turzynów, w ok. 1040 roku (Jan Długosz podaje wcześniejszą datę -26 lipca 1030 r., być może w 1040 nadano imię Stanisław). Przypuszcza się, że jego rodzina była blisko związana z dynastią piastowską, być może święty był nawet dalszym krewnym króla. Niewykluczone, że w młodości podróżował i pobierał nauki za granicą. W 1072 roku Bolesław Śmiały mianował go biskupem krakowski (do XIII wieku obsadzanie diecezji należało do władcy). Można przypuszczać, że młody i uzdolniony dostojnik miał przede wszystkim wspierać polityczne działania księcia zaangażowanego w spór gregoriański. Ambitny Bolesław, dzięki wystąpieniu po stronie papieża Grzegorza VII, otrzymał od niego w 1076 roku zgodę na koronację – symbol niezależności od cesarza niemieckiego. Rok później cesarz Henryk IV upokorzył się przed papieżem w Canossie i uzyskał zdjęcie klątwy, co pomogło mu wzmocnić władzę w Niemczech. Zaczął też odzyskiwać utracone wpływy w Polsce. Popierał Władysława Hermana, brata Bolesława Śmiałego, wokół którego gromadzili się możnowładcy niezadowoleni z surowych rządów króla. W tych okolicznościach doszło do konfliktu władcy z biskupem.
Czy święty Stanisław należał do antykrólewskiego spisku? Tak sugerowałby tekst Galla Anonima. Czy – jak pisze Kadłubek – przyczyną gniewu władcy były napomnienia biskupa, który wytykał mu niemoralne życie? Obie teorie mają swoje uzasadnienie. Bolesław był porywczy i okrutny, prawdopodobnie wiódł też bujne życie erotyczne. Jest również niemal pewne, że Stanisław należał do politycznych przeciwników króla.
Przemawiająca do wyobraźni wersja o dokonanym ręką Bolesława zabójstwie w kościele nie wydaje się prawdopodobna. Król dbał zapewne o pozory i zorganizował sąd nad biskupem. Istnieją dane pozwalające przypuszczać, że zgodę na stracenie Stanisława wyraził jego zwierzchnik – arcybiskup gnieźnieński. Tym niemniej święty jako biskup w ogóle nie podlegał karom fizycznym i miał prawo od wszystkich wyroków apelować do papieża. Czyn króla wpłynął na osłabienie jego pozycji i błyskawiczne powodzenie buntu Władysława Hermana. Biskup Stanisław zginął męczeńską śmiercią w 1079 roku.
W 1088 roku ciało biskupa przeniesiono na Wawel, co było wyrazem jego rehabilitacji. Kult Stanisława jako świętego męczennika zaczął się szerzyć sto lat później, w okresie wzrostu roli duchowieństwa i osłabienia władzy książąt.
Około dwieście lat po śmierci biskupa Stanisława zaczęto opowiadać, że święty wskrzesił zmarłego rycerza Piotra (Piotrowina), by poświadczył przed sądem sporny fakt zakupu wsi przez diecezję. Cudowna historia zyskała dużą popularność.
Jednak w życiorysie świętego Stanisława ze Szczepanowa wiele jest faktów nie potwierdzonych
Święty Stanisław ze Szczepanowa, biskup i męczennik jest głównym patronem Polski i archidiecezji krakowskiej, lubelskiej, poznańskiej i warszawskiej oraz diecezji kieleckiej, płockiej, sandomierskiej i tarnowskiej. Uroczystość – 8 maja.

Święty Kazimierz Królewicz
28.02.2004 14:50:51

Święty Kazimierz Królewicz
Urodził się 3 października 1458 roku w Krakowie. Jest on drugim synem króla Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Rakuskiej. Od dziewiątego roku życia Kazimierz wychowywał się w skromnych, a nawet surowych warunkach. Oddany wraz z braćmi pod opiekę księdza Jana Długosza, więcej czasu spędzał w opactwie Benedyktynów w Tyńcu niż na krakowskim dworze. Edukacja królewiczów stała na wysokim poziomie. Jednym z ich nauczycieli był wybitny włoski humanista Kallimach.
W 1471 roku ojciec, Kazimierz Jagiellończyk, wysłał dwóch najstarszych synów, aby przejęli korony po matce. Władysławowi – tron czeski, Kazimierzowi – węgierski. Młody Kazimierz wyruszył na południe z 12-tysięczną zaciężną armią. Wydawało się, że łatwo zdobędzie koronę swojego dziada i stryja, okazało się jednak, że możnowładcy węgierscy nie udzielili poparcia dynastii Jagiellonów. Po kilku miesiącach brak pieniędzy na żołd spowodował trzykrotne zmniejszenie się wojsk i konieczność odwrotu do Polski. Choć trzynastoletni Kazimierz nie pełnił żadnych funkcji dowódczych, niewątpliwie głęboko przeżył poniesioną klęskę. Później wiele razy wracał do myśli o zjednoczeniu Polski i Węgier przeciw muzułmańskiej Turcji.
Gdy osiągnął siedemnasty rok życia, zaczął u boku ojca uczestniczyć w rządzeniu krajem. Zdolny, pracowity i rozważny, rokował jako następca tronu polskiego wielkie nadzieje. Obojętny na zaszczyty, spokojnie przyjął decyzję Kazimierza Jagiellończyka, który odmówił możnowładcom litewskim mianowania jednego z synów wielkim księciem. Wkrótce potem ze względu na niespokojną sytuację na Litwie (doszło nawet do spisku na życie rodziny monarszej) król wysłał Kazimierza do Korony, gdzie powierzył mu sprawowanie rządów. Królewicz rezydował w Radomiu, korzystając z rad Kallimacha, a w poważniejszych sprawach odwołując się do zdania ojca. Łagodny z usposobienia, twardą ręką wymierzał sprawiedliwość i poskramiał rozboje. Nawet jako namiestnik królewski prowadził życie niezwykle skromne i pracowite – osobiście prowadził niektóre rejestry, unikał uczt, długo modlił się i pościł. Podobno często widywano go, jak wczesnym rankiem klęczał przed zamkniętymi jeszcze drzwiami kościołów. Ostatnie dwa lata życia mógł w pełni poświęcić sprawom duchowym, gdyż ze względu na daleko posuniętą gruźlicę ojciec odwołał go do Wilna. Kazimierz Królewicz zmarł w Grodnie 4 marca 1484 roku. Przedwczesna śmierć zdolnego, rozważnego i bardzo hojnego następcy tronu okryła miasto żałobą. Wkrótce zaczęto go czcić jako świętego, pojawiły się też pierwsze relacje o cudach przy jego trumnie. Mimo braku oficjalnego zatwierdzenia, kult pierwszego patrona Litwy rozwijał się bardzo szybko. Służył umocnieniu katolicyzmu w walce z pogaństwem (śmierć Kazimierza nastąpiła zaledwie sto lat po chrzcie Litwy) oraz silnie zakorzenionym prawosławiem i błyskawicznie rozprzestrzeniającym się kalwinizmem. Jego szczątki pochowano w katedrze wileńskiej. Starania o kanonizację podjęte przez jego brata, Zygmunta Starego, nie doszły do skutku z powodu śmierci papieża Leona X i polskiego wysłannika, biskupa Erazma Ciołka. Ostatecznie Kazimierz został ogłoszony świętym w 1602 roku.

Święty Tomasz z Akwinu
08.02.2004 18:21:53

Dokładnej daty urodzenia Tomasza nie znamy (ok. 1226). Wiadomo tylko, że przyszedł na świat w miejscowości Roccasecca, koło Neapolu. Rodzice, na wskroś religijni, oddali go w wieku pięciu lat na wychowanie do opactwa na Monte Cassino. we wczesnej młodości Tomasz opuścił klasztor, aby rozpocząć studia na uniwersytecie w Neapolu. W tych czasach ogromną popularnością cieszył się niedawno założony przez św. Dominika Zakon Kaznodziejski (Dominikanie). Tomasz, mając 20 lat, wbrew woli rodziny wstąpił do tego zgromadzenia. Różnymi sposobami, często niegodziwymi, rodzice się starali, aby opuścił zakon.
Ukończywszy nauki w Neapolu, wyjechał na studia do Kolonii, gdzie był uczniem św. Alberta Wielkiego. W wieku 22 lat zaczął wykładać w Kolonii, równocześnie publikował pierwsze prace. Po czterech latach został wysłany do Paryża. Wtedy uzyskał święcenia kapłańskie. W wieku 31 lat otrzymał doktorat. W roku 1261 papież Urban IV wezwał go do Rzymu, gdzie powierzono mu misję nauczania.
Pozostawił po sobie ogromną spuściznę naukową. Składają się na nią dziesiątki tomów, w których jak nikt przed nim ani nikt po nim zawarł całą syntezę filozofii i teologii katolickiej. ten zwarty system, wypracowany przez Tomasza, nazwano „tomizmem” i obowiązuje on na uczelniach katolickich po dzień dzisiejszy. Do najważniejszych dzieł Tomasza należą: Summa contra Gentiles (Obrona prawd wiary), Summa teologiczna oraz komentarze do Pisma Świętego. Jemu także zawdzięcza Kościół pieśni i hymny ku czci Najświętszego Sakramentu: Chwal, Syjonie; Przed tak wielkim Sakramentem. Historia nadała Tomaszowi tytuł doktora angielskiego. Do grona świętych zaliczył go papież Jan XXII w 1323 roku, a papież Leon XIII ogłosił go patronem szkół i uniwersytetów katolickich.

Źródło: „Nasza parafia, nasza rodzina”

Święty Maksymilian Maria Kolbe
17.01.2004 16:13:49

8 stycznia 1894 r. w Zduńskiej Woli urodził się Rajmund Kolbe. Mając 12 lat w kościele parafialnym w Pabianicach ukazała mu się Matka Boska. Powziął on wtedy niezłomne postanowienie, że poświęci Jej swe życie. Gdy pracował jako misjonarz w Japonii doświadczył drugiej wizji: tym razem Niepokalana obiecała mu niebo. Jego wiara i miłość były tak wielkie, że wciąż nie mógł zaspokoić duchowej potrzeby cierpienia.
W Rzymie otrzymał natchnienie, żeby zainicjować ruch w celu generalnej odnowy świata: nawrócenia i oddania możliwie wielu dusz Matce Boskiej. Wkrótce papież Benedykt XV pobłogosławił dzieło. Rok po zakończeniu I Wojny Światowej, skończywszy studia, Kolbe wrócił do Polski ze wszystkich sił zajął się krzewieniem idei Rycerstwa Niepokalanej. W Krakowie założył stowarzyszenie, zatwierdzone przez biskupa Adama Sapiehę, i choć nękała go gruźlica już w 1922 roku zaczął wydawać pismo „Rycerz Niepokalanej”, stanowiące dużą pomoc w pracy misyjnej.
Niedługo potem przeniósł wydawnictwo do Grodna, a następnie w 1927 roku Książe Jan Drucki – Lubeki ofiarował ojcu Kolbemu pięć mórg pola w Teresinie pod Warszawą, gdzie zakonnicy zbudowali klasztor, nazwany Niepokalanowem. W krótkim czasie ośrodek wspaniale się rozwinął. Do wybuchu wojny żyło w nim i pracowało 762 braci. Ojciec Maksymilian zamierzał pozyskać dla Niepokalanej cały świat. Kiedy w wieku 42 lat został wybrany gwardianem Niepokalanowa, cały swój klasztor oficjalnie poświęcił Maryi.
Gdy w asyście gestapo o. Maksymilian opuszczał Niepokalanów, powiedział swoim braciom: „Pamiętajcie o miłości”. Ta sama miłość kazała mu w Auschwitz ofiarować siebie za życie ojca rodziny. Gorące pragnienie męczeństwa wypełniło się w przeddzień święta Wniebowzięcia NMP, 14 sierpnia 1941 roku, kiedy Kolbemu wstrzyknięto fenol, by przyspieszyć śmierć. Jego męczeństwo trwało pół roku, od ciężkiego pobicia na Pawiaku za wyznanie wiary po śmierć w Auschwitz. Zginął w bunkrze głodowym. Jego wspomnienie obchodzimy w dniu jego śmierci - 14 sierpnia.

Święty Franciszek z Asyżu
16.01.2004 21:33:34

Urodził się w 1182 roku, w Asyżu, był on żarliwym, pokornym synem bogatego kupca. Na chrzcie otrzymał imię Jan. Założył zakon franciszkanów, franciszkanek (II zakon) oraz III zakon dla świeckich. W 1202 r. wziął udział w wojnie Asyżu z Perugią. Gdy wrócił do Asyżu rozpoczął posty i długotrwałe modlitwy oraz posługę trędowatym. Wydziedziczony przez ojca, który nie aprobował stylu życia Franciszka i rozdawania majątku ubogim, rozpoczął pracę kaznodziejską, nawołując do surowego ubóstwa i miłości bliźniego. Początkowo zgromadził dwunastu zwolenników i w czasie pobytu w 1209 r., w Rzymie uzyskał od papieża Innocentego III ustne zatwierdzenie reguły zakonu franciszkanów. Trzy lata później wręczył habit Klarze z Asyżu, dając tym początek zakonowi „ubogich pań” (klaryski). W 1221 roku, po powrocie z podróży misyjnej do Egiptu opracował zasady życia chrześcijańskiego dla świeckich, czym zapoczątkował ruch tercjarzy franciszkańskich. W tym samym roku zgromadził kapitułę generalną zakonu franciszkanów (liczyli już ok. 5000 braci) i zredagował nową regułę, zwaną Secunda (albo Bullata), zatwierdzoną ostatecznie w dwa lata później. Kult Franciszka z Asyżu sięgnął daleko poza Kościół. Niezwykła osobowość Franciszka z Asyżu do dziś fascynuje poetów, pisarzy, plastyków i muzyków. Swoim ogromnym entuzjazmem pociągnął za sobą mnóstwo naśladowców, a Chrystus na górze Alwerni naznaczył Jego ciało pięcioma ranami, świętymi stygmatami. W wieku czterdziestu czterech lat (3 października 1226 r.) w pobliżu Porcjunkuli nawiedziła go śmierć, a goła ziemia, na której spoczywał, przyjęła Jego przejście do wiecznej szczęśliwości pośród świergotu ptaków i smutnych psalmów śpiewanych przez współbraci. Wyniesiono go na ołtarze w 1228 roku.

Biskup Józef Sebastian Pelczar
16.01.2004 21:31:21

Józef Sebastian Pelczar urodził się 17 stycznia 1842 roku w miejscowości Korczyna koło Krosna. Naukę szkolną rozpoczął w wieku 6 lat, w szkole parafialnej. Był bardzo zdolnym dzieckiem, miał szczególne zainteresowanie do religii i historii.
W 1858 r. wstąpił do seminarium duchownego w Przemyślu. W dwa lata później złożył egzamin maturalny i zaczął właściwe studia w seminarium. Decyzja Józefa Sebastiana zadowoliła jego matkę, która chciała, żeby syn został księdzem. W 1864 r. przyjął święcenia kapłańskie. Po święceniach zaczął studiować teologię i prawo kanoniczne w Rzymie. Zakończył je uzyskaniem dwóch doktoratów.
Po powrocie do Polski został wikariuszem w miejscowości Sambora. Tutaj
ksiądz Pelczar założył Towarzystwo Pań Św. Wincentego a Paulo. W 1872 r. wyruszył pielgrzymką do Ziemi Świętej. Ksiądz Józef głęboko przeżył nawiedzenie miejsc świętych. Gdy wrócił jego zdrowie pogorszyło się. Niebawem otrzymał od cesarza nominację na profesora zwyczajnego historii kościelnej i prawa kanonicznego na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Najwyższą godność uniwersytecką, rektorat, objął ks. Pelczar w roku akademickim 1882/83. Położył on kamień węgielny pod budowę nowego gmachu uniwersytetu, Collegium Novum.
Ks. profesor Józef Pelczar zgłosił projekt utworzenia organizacji pod nazwą Bractwo Najświętszej Maryi Panny Królowej Korony Polskiej.
W 1899 r. Stolica Apostolska powołała ks. Józefa Sebastiana Pelczara na biskupa pomocniczego diecezji przemyskiej. W 1906 r. zorganizował Związek Katolicko-Społeczny. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, założył Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego. Biskup Pelczar dążył do ożywienia i podniesienia na wyższy poziom życia religijnego wiernych, a także duchowieństwa.
Za jego rządów znacznie wzrosła w diecezji ilość kościołów zarówno parafialnych, jak i zakonnych.
Opatrzony Świętymi Sakramentami zakończył życie dnia 28 marca 1924 roku. Przyczyną śmierci było zapalenie płuc. Papież Jan Paweł II w czasie swojej IV pielgrzymki do Ojczyzny, beatyfikował Sługę Bożego Józefa Sebastiana Pelczara w Rzeszowie, 2 czerwca 1991 roku. 18 maja 2003 r. został ogłoszony świętym.

więcej wiadomości