ŚW. EDWARD
Św. Faustuna
Św. Józef
Św. Mikołaj
ŚW.DOMINIK SAVIO


ŚW.DOMINIK SAVIO

Święty Dominik Savio żył w latach 1842 - 1857. W roku 1854 został przyjęty przez Jana Bosco do tzw. oratorium (szkoła z internatem) w Turynie. Gdy osiągnął dojrzałość religijną i moralną wpływał dobrze na kolegów. Został kanonizowany w 1954 r. Jest patronem młodzieży i ministrantów.

Św. Józef- człowiek wiary i modlitwy

19 marca, będziemy obchodzili uroczystość św. Józefa, oblubieńca Najświętszej Maryi Panny i patrona Kościoła powszechnego. Wielka dyskrecja, z jaką Józef wypełniał misję powierzoną mu przez Boga, jeszcze bardziej uwydatnia jego wiarę, która sprawiała, że zawsze wsłuchiwał się w głos Boga i starał się zrozumieć Jego wolę, aby całym sercem i ze wszystkich sił być jej posłusznym. Dlatego Ewangelia nazywa go człowiekiem "sprawiedliwym". Sprawiedliwy jest, bowiem ten, kto się modli, kto żyje wiarą i stara się czynić dobro w każdej konkretnej sytuacji życiowej.
Wiara karmiąca się modlitwą - oto najcenniejszy skarb, jaki przekazuje nam św. Józef. Jego śladem poszły pokolenia ojców, którzy dzięki przykładowi prostego i pracowitego życia zaszczepili w duszach swych dzieci nieocenioną wartość wiary, bez której wszelkie inne dobro narażone jest na ryzyko.

Św. Mikołaj

św. Mikołaj urodził się w Grecji. Był biskupem Miry ( Azja Mniejsza ) na początku IV wieku. Odznaczał się wrażliwością na ludzką biedę i nieszczęście. Swoją pomoc ofirował dyskretnie lub anonimowo. Uczestniczył w powszechnym soborze w Nicei w 325 roku. Postać świętego, mimo braku wiadomości o jego życiu, jest jedną z najbardziej barwnych w hagiografii. Stał się tematem wielu legend. Jego relikwie od 1087 roku znajdują się w Barii. W XIII wieku pojawił się zwyczaj w szkołach, pod jego patronatem, rozdawania stypendiów i zapomóg. Później zwyczaj ten przekształcił się w ofiarowanie prezentów dzieciom.

Św. Faustyna Kowalska

Św . Faustyna Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905 roku we wsi Głogowiec, w powiecie Turek, w województwie łódzkim. Faustyna to imię zakonne, zaś świeckie - Helena. Rodzice byli przeciwni, aby Faustyna wstąpiła do zakonu. Lecz pewnego dnia, 1 sierpnia 1925 roku, trafiła do Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Rok później rozpoczęła nowicjat w krakowskich Łagiewnikach. 22 lutego 1927 r. w Płocku otrzymała pierwsze objawienie. Jak sama pisze: "Ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej. Jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach. Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony, a drugi biały (…) Po chwili powiedział mi Jezus: Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: "Jezu, ufam Tobie". Pragnę, aby ten obraz czczono najpierw w kaplicy waszej i na całym świecie. Obiecuję, że dusza, która czcić będzie ten obraz, nie zginie…" Pewnego dnia z Wilna nadeszła prośba o przysłanie ogrodniczki. Wybór padł na Faustynę.
Tam ks. Michał Sopocko polecił poddać Faustynę badaniom psychiatrycznym. Wyniki były dla niej korzystne - nie stwierdzono żadnych odchyleń od normy. Wtedy Eugeniusz Kazimierzowski rozpoczął malowanie obrazu, pod nadzorem s. Faustyny.
W kwietniu 1935 roku, w oknie galerii ostrobramskiej umieszczono obraz Bożego Miłosierdzia. W tym roku także s. Faustyna otrzymała wskazówkę od Jezusa, w jaki sposób wypraszać miłosierdzie dla świata. Tym sposobem miała być Koronka do Miłosierdzia Bożego. S. Faustyna otrzymała niewidoczne stygmaty. W roku 1936 znalazła się w Łagiewnikach. Dwa lata później trafiła do szpitala na Prądniku. Stan zdrowia stale się pogarszał. Zmarła 5 października 1938 o godzinie 23:00. Została pochowana na cmentarzu klasztornym. 18 kwietnia 1993 r. została ogłoszona błogosławioną, a 30 kwietnia 2000 r. została kanonizowana.

Źródło: " Uświęcają nas i nasze dzieje" - Ks. Andrzej Mikołajczyk SDS

Św.Edward

Św. Edward Wyznawca urodził się w Islip, w pobliżu Oksfordu w 1003 roku. Był synem króla Anglii, Etelreda II i Emmy. W 1043 r. koronował się na króla Anglii. Był doskonałym administratorem państwa jako monarcha okazywał podwładnym świątobliwy sposób życia. Uważano go za świętego króla.
Odznaczał się troską o ludzi biednych i chorych. Zmarł 5 stycznia 1066 roku. Po jego śmierci działy się liczne cuda na jego grobie. Papież Aleksander III ogłosił go świętym w 1166 r.